4.13.2010

Iosephi Mariae Magistri Progymnasma Iohanni Orbergio sacrum



Marcus interrogat: “Quot sunt illi qui in Hispania Latine loquuntur?”

Quintus: “Vix pauci, sed maior Hispanorum pars non solum Latinam linguam ignorat, sed etiam despicit. Et in gymnasiis et, praesertim, in uniuersitatibus Hispani Latinae linguae magistri semper illud clamant: “Latine loqui corrumpit ipsam Latinitatem!”

“Qua de causa hoc accidit?” Marcus rursus quaerit.

Iulius: “Ramus qui apud Hispanos linguam Latinam in scientiarum arbore sustinet non crassus, sed tenuis est. Ramus tenuis Latinam linguam sustinere non potest: ea enim disciplina in Hispania, nominum declinationibus, uerborum coniugationibus et aliis grammaticae partibus referta, crassa est.”

Dum Marcus et Quintus haec dicunt, ecce ramus cum lingua Latina de scientiarum arbore ad terram cadit. Et simul omnes gymnasii et Hispanae uniuersitates magno fragore ruunt.

Marcus et Quintus Latinam linguam ad terram cadere uident. Ridentne Marcus et Quintus? Non rident. Illi enim perterriti sunt. Iam lingua Latina et gymnasii et Hispanae uniuersitates sub scientiarum arbore iacent. Neque gymnasii neque uniuersitates se mouent. Haec loca olim tam celeberrima mortua sunt. Linguane Latina mortua est? Non est. Latina enim lingua spirat. Qui spirat mortuus esse non potest. Sed Marcus et Quintus linguam Latinam spirare non uident, neque enim anima uideri potest.

Quid faciunt Marcus et Quintus? Marcus et Quintus perterriti ad uillam currunt et magna uoce clamant: “Age! Veni, pater!

Iulius pueros uocare audit et exit in hortum. Pater filios perterritos ad se accurrere uidet eosque interrogat: “Quid est, Marce et Quinte?”

Marcus et Quintus: “Lingua Latina… est ... mortua!”

Iulius: “Quid? Mortua? O dei boni!”

Pater, ipse perterritus, cum Marco et Quinto ad Latinam linguam uidendam currit. Iulia quoque accurrit cum cane sua. Lingua Latina oculos aperit. Iulius enim oculos aperire uidet.

Iulius: “Ecce oculos aperit: ergo uiua est.”

Marcus et Quintus et Iulia linguam Latinam uiuam esse uident. Latina autem lingua ambulare non potest, neque enim pedes eam sustinere possunt; ergo necesse est eam portare. Lingua Latina a Iulio in uillam portatur et in lecto ponitur.

Tunc Iulius optimum medicum arcessit. Optimus medicus Iohannes Orbergius appellatur. Ille, octoginta et quattuor annos natus, tunc casu in Hispania erat. Ad Baeticam enim ex longinquis septentrionalis Europae terris, longum iter fecerat, ut in celebri medicorum conuentu a quibusdam Antonio et Aemilio conuocato orationem haberet.

Cum ad Iulii uillam ueniret et Latinam linguam tam aegram uideret, Iohannes Orbergius dixit: “Iuli, ne sit tibi ulla cura. Linguam Latinam in Hispania ambulare rursus uidebis. Sed hoc tantum optima medicina faciet.”

“Quae medicina est illa?” quaerit Iulius.

“Medicina de qua loquor” -respondet tunc Iohannes Orbergius- “optima Latinam linguam docendi methodus est. Lingua Latina tantum bene disci potest, ut ceterae omnes linguae hodiernae. Si Hispani magistri hac methodo Latinam linguam doceant, lingua Latina nec crassa erit neque unquam de scientiarum arbore cadet, sed habebit alas et per caelos semper uolabit”.


Iosephus Maria Magister,
Gaditanae Vniuersitatis
Professor Cathedrarius,
scripsit


[Textum reliquum Hispanice exaratum perlegatis hic]

***

In memoriam, cari et beneuolentes amici, magistri Iohannis Ørberg!.

Viuat in perpetuum toto in orbe atque apud nos Iohannes Ørberg!

Viuat in perpetuum atque in eius nomine lingua Latina!

Alexandra addidit

2 comentarios:

  1. Bene recordor ego cum partem istam optimi libri magristri Orberg legerem.

    Nuntius pessimus mortis magistri ingentem tristitiam mihi attulit, nam modo librum primum Linguae Latinae legeram et ille maxime me placuit.

    Sed gaudeo quoque, quamquam magister mortuus sit, etenim libros nobis linguae latinae discipulis reliquit...

    Vale!

    ResponderEliminar
  2. Ad gaudium tuum, Orbergi discipule optime, me admodum adiungo. Vale bene!

    ResponderEliminar