1.30.2014

De ui salis ad carnem a putredine seruandam


Eruditionis γαζοφυλάκιον (1754)

         "Habebat quidam ancillam obesam et praepinguem, cui pro delitiis erat frequens usus salis et uini, rogatus Herus, cur illa istis uteretur? respondit:
                         Ne caro [prae]pinguis, sale non condita, putrescat,
                                 Nostra uorat multum Phillis obesa salis.
                         Hinc ne concipiat duros uesica lapillos,
                                 Se liquido semper perluit illa mero".

     Quisnam sit auctor huius epigrammatis in quandam Phyllidem, prorsus nescio, sed mihi arridet domini responsum.

1.28.2014

De sermone Musarum


        In libro X Institutionis oratoriae Quintilianus sententiam refert miram siue ex Varrone siue potius ex Aelio Stilone sumptam quae ad sermonem Musarum pertinet:
       Licet Varro Musas, Aeli Stilonis sententia, Plautino dicat sermone locuturas fuisse, si Latine loqui uellent [...].
     Helius Eobanus Hessus lectori salutem dicens in opere, in quo comoediam lepidissimam Amphytrio inscriptam commendat, cum Fabio admodum consentire uidetur, utpote qui numeris imparis uerba concinnauerit similia:
             Atque ipsae si uerba uolent Latialia Musae,
                     Plautino cuperent illa sonare melo.
     At Nicolaus Leonicenus Vicentinus, philosophus et medicus clarissimus, qui de Plinii et plurium aliorum medicorum in medicina erroribus quattuor libros scripsit, a Fabio Eobanoque admodum dissentit, ubi contra auctoris Historiae Naturalis eloquentiam laudat ultra modum:
        Neque magnum hoc Plinij dedecus futurum existimo, si ei Graeca eruditio detrahatur, quum multo maiora illi literarum Latinarum ornamenta relinquantur, quibus omnes alios linguae Latinae autores adeo superexcessit, ut si Musae lingua Romana loqui uoluissent, non puto Plautina, ut quidam sentiunt, sed magis Pliniana fuissent locutae. Sed utinam tantam habuisset in corde sapientiam, quantam habuit in lingua patria eloquentiam.    
        Bene scio multos eruditos recentiores et philologos in Leoniceni sententiam de eloquentia Pliniana pedibus difficile ituros esse, ut Andreas Schottus societatis Iesu, qui de instauranda Ciceronis imitatione scripsit libros quattuor et Leoniceno uidetur sese opponere cap. IV "Ciceronem potissimum imitandum uideri, dein ut ei est quisque simillimus atque aetate proximus":
      quemadmodum et aureum de Offciis libellum ad bene beateque uiuendum C.Plinius non modo legere assidue, sed ad uerbum ediscere iubet. Certe maiore hic laude dignus quam ille uideatur uberioresque uigiliarum fructus reportabit. Equidem Musas, si Latine loqui uellent (quod de Accio Planto M. Varro iudicauit) Ciceronis potius ore locuturas existimem.
      Quippe haud pauci sint studiosi litterarum Latinarum, qui Plinium Maiorem existiment scriptorem monstrosum, quibus repugno, et quasi balbum (ad cuius eloquentiam stilumque nunc mentem reflecto atque de quo alias plura et fusius dicam), sed quid dicamus de Mureti hac sententia sermonem Musarum iudicante?:
        Nae illae [sc. Musae] saepe, si Plautino more loquerentur, meretricio magis quam uirginali more loquerentur.
     Minime aduersor mulieribus illis militibus uoluntariisVeneris corpore oreque suasorio allicientique praeditis, quarum quaestum meretricium neque laudo neque uitupero, dummodo certe uoluntarius neque inuitus coactusque sit atque etiam fructus pecuniosus in earum ipsarum manus merito accipietur neque in crumenas marum facinerosorum furumque, qui meretricibus perfide abutuntur, dum eae munere suo funguntur ad humanitus superuiuendum.
   
       Sed redeamus ad uerba Muretiana: simplicissimus mihi quidem uidetur modus definiendi non tantum sermonem Plautinum, sed maxime rerum naturam totam atque indolem muliebrem quasi non exstaret medium uel potius colores plures inter album ac nigrum, inter morem meretricium ac uirginalem.

      Nam Marcum Plautum inter scriptores clarissimum ac Latina linguae decus delitiasque dici et esse nemo non nouit. Cuius sales et facetosam urbanitatem qui non probat, nihil prosus probat. Cuius lectione qui non capitur, qua capiatur, non dispicio, ut dixit Philippus Beroaldus.

    Certe in historia naturae C. Plinium facile omnibus praetulerim, in cuius descriptione  nemo mirificas illas opes feliciore penicillo expressit; nemo dulcius, nemo aptius totam illam doctissimam antiquitatem sub compendio repraesentauit, ut legitur apud Caelius Calcagninus.

      Quamobrem nescio equidem quali sermone Musae uterentur, si Latine loqui uellent, sed procul dubio loquela earum, sicut rerum natura, uolitaret inter opposita et contraria, inter Plautinum salem atque mel Plinianum.
     

1.23.2014

De fine studiorum linguae Latinae


     Quem finem habent studia linguae Latinae? Si casu eum adhuc nescires aut in dubio esses, nauita interretialis, qui forte fortuna hoc in scriptorium cecidisti, ecce tibi:

Iosephus Maria Mir dixit anno 1969 in commentariis periodicis q.n. Helmantica, vol. 20, 61-63, pp. 347-364
***


1.11.2014

Naturae nihil placuit esse sine pare

        Dum quoddam opus saeculi XVII ineuntis de pestilentia rimabar, locum offendi, qui serpentium bestiarum mentionem faciebat earum quae 'basilisci' appellatae sunt. Quae lectio inuicem ad Plinianum locum mihi duxit et, quamquam capitulum hoc olim euolueram, lineas ultimas non recordabar (rem non miram!) antehac legisse: 
      Eadem et basilisci serpentis est uis. Cyrenaica hunc generat prouincia, duodecim non amplius digitorum magnitudine, candida in capite macula ut quodam diademate insignem. Sibilo omnes fugat serpentes nec flexu multiplici, ut reliquae, corpus inpellit, sed celsus et erectus in medio incedens. Necat frutices, non contactos modo, uerum et adflatos, exurit herbas, rumpit saxa: talis uis malo est. Creditum quondam ex equo occisum hasta et per eam subeunte ui non equitem modo, sed equum quoque absumptum. Atque huic tali monstro—saepe enim enectum concupiuere reges uidere—mustellarum uirus exitio est: adeo naturae nihil placuit esse sine pare. Inferciunt has cauernis facile cognitis soli tabe. Necant illae simul odore moriunturque, et naturae pugna conficitur.
       Recens quidem multa et diuersa casu inueni narrantia de monstris bestiis reptilibus feris, non tantum quadrupedis sed maxime bipedibus forma humana personatis, quae in suo genere probe degere ita nesciunt, ut remedium ad tot tantaque mala inuentum iri desperem ideoque in mentem statim ueniat querella cuiusdam Hispani ,qui saeculo XVIII floruit, haec: 

Feijoo
                                                                  O quanto maiora monstra ab homine in mente 
                                            concepta sunt,  quam a natura in desertis Africae!

     Tandem autem aliquando obuiam uenit aliquis eorum qui dicuntur mortua lingua scribere et mihi praebet quoddam solacium, etiamsi fugax: est sua cuique basilisco mustella, ut naturae pugna conficietur.


1.01.2014

¿Faustum? annum nouum MMXIV: altera pars

[Prima pars heri in lucem edita]

Imago descripta hoc in loco

        Faustum felicem fortunatum annum MMXIV uobis imo ex corde precor omnibus, candidis lectoribus lectricibusque beneuolentibus necnon nauitis, quibus uita nulla fragilior, saeuis ab undis proiectis, qui propter fortunam casusque aut stultitiam siue alienam siue propriam coacti sitis errare quasi alteri Ὀδυσσεῖς per salum procellosum piratarum multitudine atque cantibus Sirenarum abundans Retis Vniuersalis. 
         Vtinam anno continenti optata desideria propositaque uestra, nisi omnia, saltem nonnulla perficientur et optime uertantur.

***
[Altera pars hodie in lucem edita]

       Nescio imperita insciaque rerum electronicarum atque interretialium quae sit causa, sed commentarius ille heri in lucem editus, cui titulus erat "Faustum annum nouum MMXIV", radicitus sublatus est atque euanuit totus, dum ego ipsa responsum dare conabar duobus nauitis, qui Scriptorium hoc insulsum uisitantes uerba comissima reliquerunt, alter prima uice, alter post multum temporis spatium.

        Altera nauta fuit elegantissima Maite Jiménez, quae scripsit haec:



       Responsum dedi opportunum ad commentatiunculam lepidam, sicut capsula epistularum electronicarum, quae etiam forte fortuna commentarium totum condidit et seruauit, fidelis testatur:

 
    At dum aliquid nonnullius momenti conabar respondere par uerbis nauitae alterius, qui fuit disertissimus sapiensque Nemo Oudeis:


repente atque inopinate uerba mea euanuerunt omnia -pro dolor!- una cum commentario toto "Faustum nouum annum MMXIV" lectoribus exoptante post nuntiolum a Bloggerio ad me missum "errorem" indicans.

   Quod genus erroris mecastor fecerim, ut poenam talem merita sim, prorsus nescio, necnon quod genus responsionis Nemini dederim, ut magnopere displicuerit nescio cui uel quibus (forsan essent piratae speculatores siue Sirenae inuidiosae), oblita sum memoriae fluxissimae praedita, quia eius quod exaraui, uestigium usquam manet nullum.

     Vtcumque res uere sese habet (quod numquam antea post septem annos in Scriptorio uersanti simile mihi acciderat), initium anni MMXIV mihi fuit nequaquam faustum, quoniam praeter infortunium hoc interretiale alterum passa sum mechanicum, cum ad larem familarem autoraeda uecti rediremus post cenam anno ueteri ualedicentem in domo socerum habitam: scilicet cummeum rotae inuolucrum unum displosuit, unde dubitem quod nomen anno nouo appositius dem, utrum uidelicet faustum an potius infastum post talia anni ineuntis omina.

        Dum ergo caelo ruente delibero utrum secundos exspectem uentos ad aureas praedas quaerendas an numquam Scriptorio exeam timens caelestia pericula, sclopetum perpolio idque mundo atque puluerem bombardicum seruo siccum, si forte casuque impetum accipiam alium futurum ueniens nescio unde et cuius.