2.01.2016

Haicu Februarium

Imago hinc sumpta





    Haicu Februarium


   Ramorum caesor
    puer uenit Kalendis
     Februariis

1.24.2016

Vt uulgus sileam, tu qui legis ista...

     Hebdomade continenti scholas incipiemus quae dicuntur doctorales, ut discipuli doctrinam ad peruestigationem philologicam attinentem discant. Discipula enim mihi una est, quae in studium cuiusdam libri Compluti impressi atque anno 1524 in lucem editi de Plinii Naturali Historia incumbet. Quamobrem primum ante omnia discere ipsa debet quomodo officinae typographicae saeculo sexto decimo muneribus rite gregis fungerentur. Et mihi de argumento hoc cogitanti in mentem statim uenit delineatio haec, quae infra uidetis, lectores mei fideles, quam abhinc nonnullos annos casu offendi quaeque nunc apposita atque idonea mihi uidetur ad illustrandum hoc officium permirum. Ecce uobis:

Imago hinc sumpta est quam casu olim offendi hoc in libro cuius uersionem
proh dolor Latinam non inueni:᾽Ορθοτυπογραφἰα


OFFICINAE TYPOGRAPHICAE DELINEATIO

Ēn Thymiī sculptōris opus, quō prōdidit ūnā
          Sīngula chalcŏgrăphī mūnera rīte gregis.
Ēt correctōrum cūrās operāsque regentum,
             Quāsque gerit lēctor cōmpositorque uicēs.
Ūt uulgus sileam, tū, quī legis ista, libellō
Fāc iterāta‿ănĭmī sēdulitāte satis.
Sīc mērit cumulāns hīnc fertilitātis honōrēs,
           Ceu pīctūra‿ŏcŭlōs, intima mentis ages.

***

12.27.2015

De concordia

CONCORDIA RES PARVAE CRESCVNT

       Felicia omina accipere multa soleo inter ferias Natalicias, omnia hoc anno per cursum electronicum, nulla autem manu scripta et per tabellarios missa, quod non sibi uult has litteras esse frigidiores ac minus iucundas quam illas chartaceas olim mihi usitatiores, tantummodo id significat tempora mutari, unde nunc propter hoc nouum genus commercii epistularum facilius est litteras euoluere ex quauis parte Hispaniae orbisque terrarum receptas, sicut eas quas ex sodali Vasconica aut ex professore Russico aut ex amica Columbiana accepi iucundas lectu. Quarum omnium heri in mentem uenit meam epistula a quodam magistro Gaditano abhinc nouem diebus missa, quae una cum omine felice fausto fortunatoque ad annum nouum exoptato distichon ab eo ipso quondam composito continebat 'de concordia paceque' (nam die uno post illum quo epistulam ipse ad nos misit, Hispani suffragia ferebamus, quae dissensiones ciuiles praenuntiare uidebantur magnas) his uerbis:
Omnibus Hispanis niteant concordia paxque,
      Nam plus diuisa natio iuncta ualet!
       Magistri etenim hos uersus, qui quasi omina euentus comitialis fuerunt certa, nunc recordata sum, quia casu heri elogium offendi hoc mirum, quod supra uidetis aquilam cingens, id est, "CONCORDIA RES PARVAE CRESCVNT" (quod Hispanice loquentes dicere solemus sic:"La unión hace la fuerza", Anglice autem loquentes modo hoc: "Unity makes strength"). Curiositate quidem mota (ut mihi mos est) fontem quaerere conata sum atque tandem sententiam hanc inueni inter fabulas Aesopi:

              ... τοσοῦτον ἰσχυροτέρα ἐστὶν ἡ ὁμόνοια ὅσον εὐκαταγώνιστος ἡ στάσις.

       Quae fabula descripta est uerbis Latinis diuersis:


Aesopi fabula in sermonem Latinum a Laurentio Valla uersa


Versio hinc sumpta per Rimicium
Hadriano Barlando interprete
     Quos inter tres interpretes est quidem Hadrianus Barlandus, qui Sallustium bene euoluere uidetur, utpote in cuius Bello Iugurthino legamus eadem uerba, quae hac in tertia conclusione morali atque illo in elogio superiore apparent:
equidem ego uobis regnum trado firmum, si boni eritis, sin mali, inbecillum. nam concordia paruae res crescunt, discordia maxumae dilabuntur.
 quae uerba Sallustiana Seneca ille iunior eadem laudat:
M. Agrippa, vir ingentis animi, qui solus ex iis quos civilia bella claros potentesque fecerunt felix in publicum fuit, dicere solebat multum se huic debere sententiae: 'nam concordia parvae res crescunt, discordia maximae dilabuntur'. Hac se aiebat et fratrem et amicum optimum factum. Si eiusmodi sententiae familiariter in animum receptae formant eum, cur non haec pars philosophiae quae talibus sententiis constat idem possit?
   Sed de concordia fabulas narratiunculasque scripsisse uidentur alii, sicut in hoc exemplo licet inspicere, ubi quidam apologus laudatur, qui dicitur ex Plinio praue desumptus esse:

Apologus in eodem libro supra citato repertus

     Quamquam Plinius uniuersitatem rerum descripsit, Caesari tamen dandum est id quod est Caesaris. Nam apologus ille Latinus "de membris et uentre", cuius Morale "in concordiam" relatum est, a Dione Cassio (IV 33) Graece primum, ab Aurelio Victore deinde Latine exaratus esse uidetur atque inde ab Iohanne La Fontaine saeculo septimo decimo et a Carolo Francisco Lhomond octauo decimo saeculo euulgatus: 

Imago hinc sumpta

qui inuicem ex Tito Livio (II 32) narratiunculam sumpsisse uidentur. Apologum autem illum in uita Menenii Agrippae narratum legere possumus inter Aesopi fabulas, nempe in illa "De membris et uentre" (siue Κοιλία καὶ πόδες) inscripta:

Fabula a Guilielmo Gudano Canonico interpretata

    Commentatio haec insulsa denique docet hoc: uidelicet multos homines fuisse qui de concordia scripserint, quod sibi uelit inter homines discordiam maxime praeualere. Nam dicas mihi de quo argumento scribere soleas et ad te respondebo id quo careas. Quod iam Plinius ille Maior olim plane Latineque patefecit sua in Historia Mundi
denique cetera animantia in suo genere probe degunt. congregari uidemus et stare contra dissimilia: leonum feritas inter se non dimicat, serpentium morsus non petit serpentes, ne maris quidem beluae ac pisces nisi in diuersa genera saeuiunt. at Hercule homini plurima ex homine sunt mala.

12.14.2015

Precatio ad Noctem


       Quamquam uesperi carmen quoddam iucundissimum casu offendi et euolui, nunc tamen, ubi horis nocturnis silentioque frui soleo antequam lectum petam, attentius uersus denuo rimor atque uobis, lectores mei fideles, exscribo, quos orator et poeta clarissimus Venetus nomine Andreas Naugerius concinnauit Ad Noctem dicatos. Hoc carmen una cum aliis usque ad numerum fere quinquagesimum "Lusus" poeta uocauit, quia uidelicet animi causa iocique et componuntur et euoluuntur. Poeta igitur Noctem quasi deam sanctamque amantium tutricem precatur, ut amores suos celet atque abscondat. Placet quidem mihi totum carmen, sed maxime paenultimum ultimumque distichon, ubi animo fingo poetam ardentem quasi lucernam, cui liberet tota nocte uigil esse, testibus omnibus longe semotis, ad fruendum amorem dulcis puellae.




Nox bona, quae tacitis terras amplexa tenebris
     Dulcia iucundae furta tegis Veneris.
Dum propero in carae amplexus et mollia Hyellae 
     Oscula, tu nostrae sis comes una uiae.                      
Neue aliquis nostros possit deprehendere amores,
     Aëra coge atras densius in nebulas.
Gaudia qui credit cuiquam sua, dignus, ut unquam
     Dicier illius nulla puella uelit.
Non sola occultanda cauis sunt orgia cistis,                  
     Solaue Eleusinae sacra silenda deae.
Ipse etiam sua celari uult furta Cupido,
     Saepius et poenas garrula lingua dedit.
Vna meos, quos et miserata est, nouit amores
     Officiis nutrix cognita fida suis.                                
Haec quae me foribus uigilans expectat in ipsis,
     Inque sinum dominae sedula ducit anus.
Hanc praeter, tu sancta, latent qua cuncta silentque,
     Tu dea sis flammae conscia sola meae:
Quaeque libens adstat nostrorum testis amorum            
      Nobiscum tota nocte lucerna uigil.

11.24.2015

Mantinea

      Optimum nuntium hodie uesperi accepimus omnes linguae Latinae cupidi et cultores et fautores. Tandem aliquando in lucem editi sunt commentarii periodici "Mantinea" nuncupati, quos condere abhinc unum aut alterum annum Aloisius Miraglia in mente habuit. Animo quoque mihi est aliquid ad eos quam citissime mittere, si negotia academica, ut solent, non mihi obstent. Quippe symbolam iam fere scriptam habeo, sed iudice maxime egeo seuero, qui mihi opituletur ad eam limā poliendam. 
    Ecce denique Mantineae conspectus rerum, quem uobis cordi esse spero sicut mihi. Magnum studium septem commentationes, indicibus conspectis, mihi mouerunt. Quot tibi, candide lector? 


Mantinea 1 (2015)


MANTINEA 1 (2015)

Conspectus rerum

Sponsor lectoribus s. p. d.
Cur hisce commentariis favendum

Praefatio ad lectorem

A. MIRAGLIA Ne bibamus pocula Lethes: de litteraria omnium gentium republica redintegranda

Litterae

M. VON ALBRECHT Quid litterae Latinae ad homines educandos conferant
T. TUNBERG De Iacobo Pontano Iesuita deque Ciceronis imitandi studio
C. CARENA Quid Picus Mirandula senserit in illa oratione, quam“De hominis dignitate” conscripsit

Philosophia

E. MORIN De humanitate et de homine
I. HERSANT De humanismo atque studiis humanitatis
R. BRAGUE Num pessum danda siet Latinitas
R. BODEI Faber suae quisque fortunae: quantum studia humanitatis ad indolem cuiusque hominis bene informandam contulerint

Rerum historia

C. VASOLI Breves animadversiones de Erasmo et litteris tunc in Italia renascentibus

Formae et figurae

S. MAGGI De mensuris in aedificandi arte

Civilia iura

A. ANTONIONI De iuris fundamento ultimo: super libro F. Todescan c. i. Il “caso serio” del diritto naturale

Naturalis historia

L. DOLIDON Uno Calliopen comitatu cum Urania esse: sive de astrologia poetica

Ars docendi

C. FIÉVET Quemadmodum usus sermonis Latini in schola viam ad legendum planiorem brevioremque aperire possit
V. SCHIBEL Musarum mater: sive quantum exercitium memoriae humanitatis studia iuvet alatque

Linguae et philologia

S. DI BRAZZANO Utrum verbum quod est 'iubare' in Latinitate exstet necne exstet
S. SETTIS Quae vires verbo, quod est ‘classicum’ aliis locis aliisque temporibus subiectae sint quantumve sint eius sensus temporum diuturnitate mutati

Levia gravia

I. ARMELLA Λεξικοφιλία, sive de utilitate litterarum
G. MONETTI Epistula ad Aloisium Miraglia

Summaria
Qui in hoc volumine scripserint
Normae ad edendas commentationes observandae
Index nominum

11.18.2015

Haicu de uitro fracto




 De uitro fracto        


Inuidiosum        
respicit uitrum fractum        
sal in salino        
        


10.31.2015

De afflatu poetico

Greca prefatiuncula [2055-2056]
   Mensis October finem capit et scriptorii ianuam aperio diu clausam. Quippe mensis nimis negotiosus progressus est indeque difficile fuit mihi haud expeditae pedes ducere in hunc locum atque aliquid placide scribere mente plurimis curis occupata. Etiam confitendum est mihi magis in dies difficile esse aliquid hoc in scriptorio exarare. Nuntii enim noui de Latinitate non abundant, immo magistri discipulique minus in dies studio usuque linguae Latinae excitari uidentur. Tempus quidem fugit insulsum, nonnumquam autem mica salis conditum.
      Hoc mense solum unumque granulum salis, quod degustaui, magnus conuentus fuit, quem quinto quoque anno Alcagnitii siue in Angulo illo qui dicitur Aragonum celebramus, ubi quidem multas orationes acroasesque eruditas auscultaui et sapidos sermones cum collegis discipulisque contuli necnon uerbum unum et alterum cum professoribus clarissimis mutuata sum. Libros multos quoque palam nos ipsi alios commendauimus et alii nos ipsos commedauerunt, sed inter omnia quae in illo conuentu acciderunt atque in memoria tenacius seruo, tria eminent, quorum unius mentionem nunc facere et compartiri uobiscum, lectores fideles, uolo.
       Conuentus ad unam hebdomadem productus est atque ultima nocte ad cenam inuitata sum a femina docta, quae uespere Thesim suam Doctoralem defenderat, una cum aliis amicis et hominibus doctissimis, inter quos etiam aderant iudices tres egregii illius Dissertationis Doctoralis. Estne forte uobis, candidi lectores, professor ullus ac philologus, quem adhuc uiuum in orbe terrarum prae ceteris miremini et obseruetis propter eius opera omnia scripta? Mihi equidem est unus, qui forte illic inter cenam prope me erat sessus placidus et nonagenarius, sine dubio homo natu maximus omnium participum illius Conuentus. Puto sane oculos uiuidiores non uidisse umquam quam illos huius uiri longaeui et docti, cui audax fassa sum non sine rubore me ipsam mirari eius opera, praesertim illud opusculum poesim redolens de nominibus Graecis insectorum patri entomologo dicatum, uel illud aliud de censura apud Graecos Romanosque, quod ipse scripsit inter periculosos annos censurae Hispanicae, aut illud de antiqua medicina populari siue therapeia, aut illud opus magnum et permirum de statu sociali grammaticorum in Hispania inter annos 1500 et 1800 uersantium. Tandem aliquando, colloquio iucundissimo in finem fere producto, eum interrogaui audacior qualis liber ab eo scriptus sibi esset uel dilectissimus omnium quasi filius amantissimus et per nonnullas temporis partes cogitans et oculos illos paruulos et uegetissimos sursum quasi in caelum tollens respondit: "De afflatu poetico apud antiquos". Responsum mihi inopinatum fuit, utpote quae putarem eum selecturum esse unum librorum a me supra memoratorum, unde iterum rubescens ei fassa sum hunc non legisse, sed me quam citissime eum empturam et lecturam esse. Et surridens addidit: "Difficilius est hunc librum in tabernis librariis iam inuenire". Tribus diebus post, Gades redita opusculum illud magistro nonagenario dilectissimum nostra in Bibliotheca anxia quaesiui, quod forte fortuna inueni uetus atque colore quodam flauoso tinctum. Scitisne, lectores mei, quoto anno in lucem editus sit liber hic quem gratanter nunc euoluo? Anno quidem eodem, ubi nata sum. Sed de hoc libro, quo multum fruor et multa disco, plura referam alias.
       

9.12.2015

De salinis Ciceronianis


   Salinae loca sunt ubi sal fit, sed simul loca magica amoenaque sunt, ubi plura fiunt exeuntque ope uidelicet salis. Num fidem tribuis nullam, lector candide, uerbis meis? Imagines cinematographicas hodie casu spectaui, quae optime tibi illustrare possunt quae modo dixi, praesertim si imagines has coniungas cum epistula quadam Tulliana, utpote in qua Cicero Arpinas mentionem faciat suarum salinarum: 
...quibus in litteris omnia mihi periucunda fuerunt praeter illud, quod parum diligenter possessio salinarum mearum a te procuratore defenditur.
     Quid Cicero exacte significare uoluit uoce "salinarum"? Quam uim sensumue dare uoluit uocabulo "possessionis"? Mentem mox ipse patefecit plane Latineque describens alio nomine ad quod genus possessionis ipse adferretur:
...urbanitatis possessionem, amabo, quibusuis interdictis defendamus; in qua te unum metuo, contemno ceteros. derideri te putas? nunc demum intellego te sapere.
   "Salinae" enim non solum sibi uolunt "loca amoena ubi omne genus salium fiunt", sed etiam est "urbanitas" eaque maxime quae ducit ad "humanitatem", sicut demonstratur aliis locis Tullianis, ut puta in hoc, ubi agitur de quodam oratore "inurbanum" ideoque "humanitate carentem":
Et Crassus 'nox te' inquit 'nobis, Antoni, expoliuit hominemque reddidit; nam hesterno sermone unius cuiusdam operis, ut ait Caecilius, remigem aliquem aut baiulum nobis oratorem descripseras, inopem quendam humanitatis atque inurbanum.' 
     Sin autem satis superque non fuit exemplum hoc, ecce etiam alius locus, ubi mari undique fremente Tullius odorem salsum urbanitatis miscet molli contactu humano et dulci sapore sermonis:
Nam et odor urbanitatis et mollitudo humanitatis et murmur maris et dulcitudo orationis sunt ducta a ceteris sensibus. illa uero oculorum multo acriora, quae paene ponunt in conspectu animi, quae cernere et uidere non possumus. Nihil est enim in rerum natura, cuius nos non in aliis rebus possimus uti uocabulo et nomine.
  Videte ergo denique atque oculis nunc fruimini spectaculo harum salinarum:


 

9.08.2015

Lusciniae nugis insidentes

     Hodie postquam casu hoc adagium euolui, me sensi tamquam lusciniam. Fortasse tempus iam sit animum, oculos mentemque intendere ad alium ramulum.

Adagium 1103 (Imago sumpta hinc)
     Ἀηδόνες λέσχαις ἐγκαθήμεναι, id est Lusciniae nugis insidentes. Proximum illud ad imperitos et tamen garrulos conuenit, hoc ad eruditos, qui tamen immodice suo studio delectentur; quod genus sunt poetae potissimum. Plaut. [E] in Bacchid. 130 [A] ad puellam transtulit: Metuo, inquit, ne lusiciniolae defuerit cantio [cf. Adagium 2577: "Lusciniae deest cantio"]. Quanquam in Graeco prouerbio iocosa deprauatio uidetur inesse, vt pro λόχμαις dictum sit λέσχαις. Sumptum est autem ab incredibili canendi tum studio, tum arte, quae huic auiculae tribuitur, si quidem, vt narrat Plin. lib. x., cap. xxix, diebus ac noctibus quindecim continuis citra intermissionem canit densante se frondium germine, multis nominibus admiratione digna auis: primum tanta vox in tam paruo corpusculo, tam pertinax spiritus, deinde in vna perfecta musicae scientia modulatus aeditur sonus et nunc continuo spiritu trahitur in longum, nunc variatur inflexo, nunc distinguitur conciso, copulatur intorto, promittitur, reuocatur, infuscatur exinopinato, interdum et secum ipsa murmurat, plenus, grauis, acutus, creber, extentus, vbi visum est, vibrans, summus, medius, imus. Breuiter, omnia tam paruulis in faucibus, quae tot exquisitis tibiarum tormentis ars hominum excogitauit. Ac nequis dubitet artis esse, plures singulis sunt cantus et non idem omnibus, sed suus cuique. Certant inter se palamque animosa contentio est. Victa morte finit saepe vitam, spiritu prius deficiente quam cantu. Meditantur aliae iuniores, versusque, quos imitentur, accipiunt. Audit discipula intentione magna et reddit, vicibusque reticent. Intelligitur• emendatae correctio et in docente quaedam reprehensio. Haec et alia nonnulla de lusciniarum cantu refert Plinius, quo diximus loco.

8.17.2015

De captatione beneuolentiae

Lippus Brandolinus
    Hos dies aestiuos legi F. Aurelii Brandolini Augustiniani cognomento Lippi, regii consiliarii, theologi, philosophi, historici, poetae oratoris praeclarissimi anno 1497 obeuntis, quaedam uerba de oratoribus, quae Nemo sua in pagina scripsit, studium non solum meum sed etiam aliorum mouentia. Quamobrem aliquid sub eius commentatione exarare uolui, sed non potui, quia nescio cur Nemo sapiens et disertissimus lectoribus suis fidelibus nunc non sinat annotatiunculas relinquere.

    Lippi illa uerba pertinent ad epistulam Domino Oliuerio Carafae Neapolitano dicatam, quam sequitur panegirica 'Oratio pro Sancto Thoma Aquinate Romae in templo Sanctae Mariae Mineruae ad cardinales et populum habita' die VII mensis Martii inter annos 1483 et 1490. Si epistulam et orationem euoluere uelitis totam, uobis licet hac in commentatione (pp. 81-86), cui index est "I panegirici in onore di s. Tommaso d’Aquino alla Minerva nel XV secolo" a Luciano Cinelli anno 1999 scripta.

       Aurelius Brandolinus, qui etiam inter alia opera De ratione scribendi libros tres exarauit, bene didicerat quomodo in exordio siue artificioso principio epistularum lectores dociles et attentos et beneuolentes habere, maxime "si a nobis omnem arrogantiae, superbiae, ambitionis, cupiditatis suspicionem remouebimus, si quid de nostra uita aut doctrina sine arrogantia proferemus".

   Cuius operis in praefatione ad Franciscum Picolomineum Cardinalem Senensem Lippus Brandolinus uerba quoque dixit de Oratore atque maxime de Scriptore:
       Itaque quum cogitarem si quod esset, in quo ego mea opera et industria nostris hominibus prodesse possem uideremque permulta de ratione dicendi tum a ueteribus, tum a nostris conscripta uolumina, de scribendi ratione ab illis nihil traditum esse, digna mihi uisa res est et nostris hominibus necessaria, de qua aliquid conscriberetur, praesertim quum hoc tempore quicquid est eloquentiae, id in scribendo tantum exerceatur, dicendi exercitatio pene tota defecerit. 
        Nam accusandi et defendendi ratio, ad quam omnes eloquentiae uires, omnis dicendi facultas a ueteribus comparabatur, mutata fori iudiciorumque consuetudine, sublata penitus atque extincta est. Sententia in senatu apud ceteras ciuitates patria et communi lingua, hic in nostro colloquio et breuiter et minus Latine dicuntur ita, ut in illis dicendi facultas locum non habeat. Conciones quoque patria fere oratione pronunciantur, paucae admodum aut Sanctorum aut Defunctorum laudationes Latina lingua habentur atque hae quoque ab illa ueteri oratoria in nouam quandam et barbaram consuetudinem ab his, quos Fratres appellamus, commutata sunt. 
           Sola iam nobis scribendi ratio relicta est, in qua uersari possit eloquentia. Atque hanc quidem praeceptionem ueteribus eam existimo fuisse caussam primam litteris non tradendi, quod partim cum dicendi ratione coniunctam esse arbitrarentur, partim sciri haec ab omnibus tamquam uilia et uulgata conspicerent. Nobis, qui neque in dicendo exercemur neque haec scire alibi possumus, necessario tradenda esse censui. His igitur de caussis scripsi superiori anno de scribendi ratione libros tres in quibus et ea quae erant de arte dicendi a ueteribus tradita, qua quidem usui nobis esse possent, breuiter atque dilucide sum complexus et quae ab illis praetermissa fuerant, quantum potui, longa obseruatione collegi. 
     Nam et quae ab illis de sex partibus orationis, de caussarum generibus, de dispositione, de elocutione praecepta fuerant, quantum ad hanc institutionem conferre uisa sunt, non omisi et quo pacto ad оmnem singillatim materiam accommodari possit inuentio (quae res adhuc intacta fuerat) diligenter copioseque tractaui atque ut eius rei certa praeceptio tradi posset, epistolam, quoniam eo maxime scribendi genere utimur, quasi formulam quandam, in qua Scriptor uersetur, accepi ad eamque scribendam оmnem praceptionem nostram accommodaui.

8.16.2015

De maniculis paginas patulas facientibus

Fenestra cuiusdam tabernulae Europaeae
   In ultimo itinere, dum angiportu quodam, quem '"Aureum" nuncupant, deerrabam, tabernulam offendi quae pone fenestram res uenales suas exhibebat in paruis pegmatibus uitreis pulchre dispositas. Confitendum autem est mihi coram uobis, lectores mei candidi, non sine quodam rubore nescire quomodo uernacule dicantur hae res quae paginas librorum patulas faciant illas quas inspicietis in imagine supra a me apposita in formam manus aut crocodili aut specilli amplificatorii redactas. Quibus conspectis statim in mentem uenit meam imag o alia quam abhinc septem annos hoc in scriptorio insulso monstraui, in qua maniculas similes ostendebam paginas libri Holbergii "Iter subterraneum" inscripti patulas facientes. Vnde domum reuersa quaesiui locum scriptorii huius, ubi inerat illa imago, et denuo legi id quod illic scriptum erat, scilicet Thersitae adnotatiunculam qui mirabatur maniculas has quas in imagine a me infra apposita quoque inspicere potestis.

Imago anno 2008 inuenta
       Potuissem equidem, postquam in tabernulam illam intrauerim, non solum uenditricem interrogauisse de nomine illius rei sed etiam rem ipsam empsisse (quod non fecisse nunc me admodum paenitet), sed neutrum ausa sum. Celeriter illuc intraui, uelociter illinc exii, quia sermonem illius loci non bene callebam et foris quidam me exspectabant impatientes. Quippe hoc iter aestiuum in quendam locum Europae mediae nuper factum breuissimum fuit necnon calidissimum, tamquam si in subterraneum infernum pereginata essem. Nam inter hoc tempus breue multum spectaui, multum cogitaui, multum sermocinata sum, multum fructa sum et multum quoque legi, inter alia praesertim quendam librum qui agebatur de annis in peregrinatione a quodam uiro colore carente comsumptis. Nescio uero utrum uiri aut feminae exstent coloribus carentes an multicolores. An potius omnes unicolores simus prorsus ignoro. Sed pro certo habeo omnes homines lumine umbrisque praeditos esse, quorum lux siue colorata siue obscurata pendeat de oculis eius qui inspiciat. Quo colore (si quis mihi est) me animo finges, candide lector?      

'Aurei Angiportūs' ianua nº 22
     

8.02.2015

De cena alba mensi Augusti salutem dicente

Cena alba
      Tandem aliquando mensis Iulius in finem peruenit, cuius unus et triginta dies mihi uisi sunt uel longissimi omnium priorum mensium huius anni (usque saltem ad diem hodiernum). Heri quidem diebus feriatis atque aestiuis frui coepi, cuius primum diem celebraui inde ab horis matutinis usque ad uespertinas aprica et placida apud litus librum optimum legens, horis autem nocturnis cenae albae interfuimus una cum amicis, ut mos est apud nos socios cuiusdam loci oppidani, ubi Kalendis Augustis nos conuenimus colore albo induti ad cenam lautissimam sumendam et ad concentus musicos audiendos et ad iucunde atque molliter saltandum, scilicet quod conuiuium illud splendide ornatum sub candidissimo Lunae lumine et super mollissimam herbam et inter uirides arbores palmas celebratum est. Quam cenam ergo albam omen fore spero placidae aestatis otii meritissimi plenae.
      Mensis autem Iulius, inquam, uel negotiosissimus omnium fuit. Nam non solum res academicae diuersae mihi persoluendae fuerunt, sed etiam ultimo die (scilicet trigesimo primo) tandem aliquando primum et secundum ex quinque uoluminibus ad professorem Ioannem Aegidium dicatis excudendum dedimus et prelo misimus, quae omnia quinque speramus fore ut proximo in conuentu Alcagnicensi mense Octobri exeunte celebrando ad professorem Eustachium Sánchez Salor dicato lectoribus conmendemus in lucem iam edita. Eodem quoque die trigesimo primo conuentui huic dedi cum nomem meum tum titulum acroasis mihi habendae, quae de Renascentia litterarum deque eius initiis in Hispania agetur, maxime de Lucio Flaminio Siculo deque summa laude Antonio Nebrissensi siue uera siue ficta ab illo tributa. Paranda quoque est mihi hac aestate oratiuncula Ad iuuenes studiosos dicata mense Septembri habitura apud Malacitanos. Multum quidem mihi placuisset interesse Conuentui Vindebonensi numero sexto decimo c.t. "Contextus Neolatini", quem Societas Internationalis Studiis Neolatinis Provehendis (cuius nomen litteris compendiariis IANLS scriptum est) diebus 2-7 mensis Augusti 2015 apud Austriacos insti­tuet, sed non omnia possumus omnes.      
        Etiam mense Iulio rem aliam academicam maximi ponderis absolui. Quippe femina quaedam nomine Aloisia Aguilar, quae Dissertationem Doctoralem Latine planeque scripserat, die XXI eam publice defendit in Vniuersitate Studiorum Valentina. Ecce uobis, lectores mei fideles, uerba Latina quae nonnulla inter alia Hispanice Latineque dixi: "Hodie sino dubio dies lætus est notandusque mihi candidissimo calculo propter duas causas, quas praecipuas nunc proferre uolo pace uestra: primum quod apud Institutum Philologiae Classicae, quod Valentiae sedem habet, uir eruditissimus, quem magni facio atque aestimo, professor scilicet Xauerius Ballester, nomen proposuit meum ad exspectatam dissertationem Doctoralem iudicandam una cum philologis clarissimis Vniuersitatis Studiorum Hispanicae, scilicet Iosepho Ludouico Vidal Barcinonensi et Ricardo Hernández Valentino; deinde propter auctricem ipsam, cuius Thesim nunc iudicamus, uidelicet Aloisiam Aguilar, feminam optimam et peritam dicendi, tamquam alteram Aloisiam Sygaeam renatam, quam forte primum ego ipsa noueram, quando anno bismillesimo decimo tertio urbem Valentinam uisitaui inuitata ad orationem habendam De lumine atque umbris institutionis grammaticae inscriptam. Illis diebus quidem stupefacta fui propter indolem Aloisiae permiram atque inusitatam intra muros Academicos Philologiae Classicae Hispanicae, nam non solum eam spectaui Latine planeque loquentem necnon ex tempore, sed etiam, quod est maioris ponderis, eam auscultaui acroasim eruditam dicentem". Gratulor ergo Aloisiae imo ex corde propter eius permiram Thesim Doctoralem bene scriptam et defensam, quod opus eruditum de titulis operum M. Terentii Varronis speramus fore ut ipsa quam citissime in lucem edat. Etiam Latine scribere ipsam perrecturam esse speramus, postquam ea fructum uentris ceperit uel dulcissimum omnium.
        Plura quidem acciderunt mense Iulio, sed ex hoc scriptorio in mensem Augustum nunc prospicere malo atque ea, quae euentura sint, in album referre uolo, praesertim proximum iter in urbem quandam mediam huius Veterrimi Orbis.
          Valete, nescio usque ad quem diem.

7.10.2015

Musicam docet amor


       Ecce uobis, lectores fideles, percontatio iucunda clarissimi et peregregii professoris Valahfridi Stroh (a barbaris uocatus Wilfried Stroh, origine Suebus, qui paene 30 annos in Vniuersitate Ludouico Maximilianea Monacensi litteras Latinas et ex parte Graecas docebat, tum rude donatus siue emeritus est, sed nunc quoque pergit iuuentutem docere, quantum potest, pro uiribus) eaque hac in pagina forte a me inuenta, cuius percontationis calcem Latine prolatam exscribo, qua tota autem spero fore ut fruamini, maxime uos qui linguam Theodiscam auribus uel Francogallicam oculis intellegatis:   




Amor docet musicam (25:00). 
        "Musica plus complectitur quam tantum id quod nos musicam dicimus, sed omnia quae pertinent ad Musas. Nunc tibi fabellam narrabo.
        Fuit quondam uir quidam immani corpore, sed paruo ingenio, uno oculo praeditus, Polyphemus. Is igitur alienissimus erat ab artibus et Musis. Quid mirum! Sed tamen cum incidit in amorem puellae, cuius nomen erat Galatea, statim coepit musicae operam dare. Construxit sibi citharam quandam et ad eam pulsans citharam canebat (?): "O puella bella! O mollis! O tenella...!" et talia quaedam rudia et incondita, sed tamen ab amore instincta. Et inde nos discimus 'Amorem efficere ut musici fiamus et ut Latine discere possimus'. Haec omnia transferunt etiam ad Latinas litteras. Amor docet musicam, sine amore tacent omnes Musae. Vale".

6.13.2015

De quadam alata bestia in codice Pliniano pulchre picta

      Inueni uidi sumpsi imaginem pulchre pictam et uiuidis coloribus concinnatam cuiusdam bestiae alatae, quae initium ornat libri X Historiae Naturalis Plinianae. Placuit  ideoque eam condere uolui meo in scriptorio mihi uobisque, lectores amantissimi uenustatis imaginum litterarumque diligentissime delineatarum:

Britanniae manu scriptum saec. XII. Imago sumpta hinc

Sequitur natura auium, quarum grandissimi et pene bestiarum generis strucio cameli affrici uel aethiopici altitudinem equitis insidentis equo excedunt, celeritate uincunt, ad hoc demum datis pennis, ut currentem adiuuent. caetere non sunt uolucres nec [a terra tolluntur].


________________________________________________________________________________
              1 struthiocameli   /  Africi    2 Aethiopici   /  celeritatem    3  pinnis  /  cetero
________________________________________________________________________________
Editio Teubneriana