1.25.2015

De sale Ciceronis


     Symbolam utramque pedetemptim perficio, utramque partes primas de Plinio Maiore agentem, alteram autem Hispanice, alteram Latine exaratam. Vtramque lente, inquam, absoluo, quia simul mihi curandum est in lucem edere una cum quinque sodalibus commentationes aliorum collegarum, qui in honorem Ioannis Aegidii orationes et acroases habuerunt abhinc quinque annos, quod spero fore ut intra spatium paucorum mensium in formam quinque uoluminum iuste redigamus.
      In una enim symbolarum harum duarum, quas lente et pedetemptim ad metam impello optatam, locos scriptos rimor, in quibus bibliothecarius ille naturae Ciceronem, possessorem salinarum, excerpsit. Quos inter locos unum inuenio, in quo Plinius salem praebet facetum Tullii, cuius uerba eadem aut similia reperiuntur neque in eius operibus omnibus quae exstant, neque ab aliis scriptoribus memorata, quod uidelicet difficiliorem facit degustationem eius salis.
         Ecce locus Plinianus de sale faceto Ciceronis, qui in libro trigesimo et sexto Naturalis Historiae fieri potest legere his uerbis:
primum, ut arbitror, versicolores istas maculas Chiorum lapicidinae ostenderunt, cum exstruerent muros, faceto in id M. Ciceronis sale—omnibus enim ostentabant ut magnificum—: "multo," inquit, "magis mirarer, si Tiburtino lapide fecissetis". et, Hercules, non fuisset picturis honos ullus, non modo tantus, aliqua marmorum auctoritate.
    An Cicero ipse dixerit eadem uerba illa, quae inter uirgula clausa in opere Pliniano scripta sint, dubitandum est, nam aliis in locis Naturalis Historiae inueni uerba Ciceroniana ab Arpinate ipso aliter dicta, sicut haec quae in libro tertio De oratore legimus:
 Licet hoc videre in reliquis sensibus, unguentis minus diu nos delectari summa et acerrima suavitate conditis quam his moderatis, et magis laudari quod terram quam quod crocum olere videatur
 quae Plinius Maior in libro decimo et septimo sic memorat alio modo eoque directo:
 Cicero, lux doctrinarum altera, "Meliora," inquit, "unguenta sunt quae terram, quam quae crocum sapiunt”.
   Vtcumque res se habet, locum illum Ciceronis salsum facetumque haud omnia palata delicata degustare ualent, utpote qui interprete egeat fussiore quam fuit Plinius ille nimis pressus, qui pro Herculem exclamans putauerit picturas forsan in honore esse non potuisse umquam, ne tanto quidem, si marmora maiore auctoritate fructa fuissent.
     Inter interpretes quidem magno acumine praeditos adest Ioannes Harduinus, qui interpretatus sit marmor Tiburtinum, utpote Romae lapidem uulgarem, in eam insulam aduectum accepisse fortassis ab loci, unde peteretur, intercapedine pretium. Quem uidetur aliquatenus sequi Petrus ille Bayle.
     Alius autem commentarius exstat fussissimus, quem Iulius Sillig haud insulse instruxit, cuius lectionem uobis, mei lectores fideles, commendo totam:
         Ceterum nemo interpretum docuit, quo sententiarum nexu hoc Plinii epiphonema cum Ciceronis sale cohaereat, unde etiam factum est, ut unus alterve eorum illud Ciceronis dictum ut misellum rideret. Cicero cum illa verba diceret, significavit illos parietes e marmoribus versicoloribus exstructos minime sibi admiratione dignos videri, ut quos iam natura, non hominum manus finxerit; multo magis se eos admiraturum esse, si Chii illos parietes simili quidem modo exornassent, sed lapide Tiburtino vilissimo condidissent; tum enim in iis artem hominum admirationi fore. Hoc igitur dictum Plinio occasionem praebet sententiae Ciceronis confirmandae, dum dicit: vere de hoc marmoris maculosi luxu iudicavit Cicero, quo factum est, ut parietes tali marmore obducti pluris aestimentur quam pulcherrimis picturis exornati. Quodsi enim ille luxus iam olim in Graecia invaluisset, Graeci non opus putassent domuum suarum muros picturis exornare; satius habuissent eos illo marmore obducere, unde arte pingendi facile supersedissent. Salse igitur Cicero carpit Chios, eos admonens murum vel vilissimo lapide exstructum, sed picturis exornatum pretiosiorem sibi videri maculoso illo marmore, quo vulgus hominum picturam inutilem et supervacaneam reddi arbitretur. Qualem vero de pictura eiusque pretio iudicem Plin(ius) hanc sententiam ferens se praebuerit, omnem scilicet picturam non nisi parietibus exornandis et decorandis inservire existimans, non est quod moneam. Bene factum, quod neque Apelles neque eius admiratores Plinium ita iudicantem audiverunt.
     Qualem uero de pictura eiusque pretio iudicem Plinius illam sententiam de marmoribus uersicoloribus ferens praebuerit, ego quoque non auderem monere, sed dum haec lego, in mentem ueniunt pictores urbici tales quales muros aedificiorum domorumque hodie exornent, quos censeo pingere non potuisse umquam, si parietes marmoribus luxuriosis et maculosis exornati essent.

Banksy pinxit 

1.04.2015

Decem bona argumenta

        Librum nuper emi in taberna oppidana tamquam munusculum Natalicium mihi ipsi donatum, cui titulus est Quidni lingua Latina? Decem bona argumenta (Barcinone 2014), auctore Friderico Maier, professore emerito in Vniuersitate Studiorum Berolinensi "Humboldt" nuncupata. Versionem uidelicet Hispanicam emi libri illius, cuius editio princeps Theodisce prodita est Warum Latein? Zehn gute Gründe inscripta (Stutgardiae a. 2008; ibidem altera ed. a. 2014).
          Auctor quidem opinionem plane et breuiter exponit suam de argumentis quae linguam Latinam -quam "mortuam" existimat, id est "immutabilem" (p. 12)- faciunt disciplinam praecipuam in hodierno Gymnasio Europaeo. In conspectu autem fere quinquaginta operum, quae in calce libri (pp. 119-129) auctor lectori suggerit ab se ipso rimata, nullum inuenio opus alio sermone scriptum quam Theodisce, excepto commentario diurnario Anglice uno, nihil autem Latine scripto (saltem illud perpulchrum Valahfridi Stroh adest, quod opus fere unum solumque est mihi notum toto in illo indice). Quippe Germani una cum suis Gymnasiis singulares atque admodum dissimiles sunt Hispanorum ceterorumque incolarum Europae necnon Americae et Africae  et Asiae et Oceaniae, sed, utcumque est, en uobis, lectores mei candidi totius orbis terrarum, argumenta ab illo professore Theodisco praebita quasi decalogum ad ingrediendam uiam Latinitatis:     

1. Via optima ut sciamus ad unguem quid sit 'lingua'
2. Palaestra ad exercitandam linguam maternam
3. Circuitus gymnasticus mentis
4. Pons qui ad linguas peregrinas hodiernas ducit
5. Officina ubi artem rhetoricam perscrutemur 'perfidam'.
6. Cella descensoria ad radices Europae
7. Conclaue ubi colores litterarum Europaearum conduntur quasi thesaurus
8. Cubiculum ubi discipuli legere possunt opera Europaea praecipua
9.  Locus ubi homines, qui orbem terrarum mutauerunt, conuenimus
10. Aditus ad fontes poeticos et philosophicos

     Suntne uobis argumenta bona? Vtrum alia sunt maioris ponderis? An haec satis superque uobis uidentur?

***

P. Scr.: Verba Latina fere nulla, excepto uocabulo 'Gymnasio", scripta sunt hoc in opusculo de lingua Latina et paucissima quae exstant, menda prae se ferunt, quae nescio bene utrum auctori imputanda sint an interpretatrici, cui nomen sit Daniela Paglietti, uel domo editoriae. Ecce:
p. 69: ubi dicitur "Cicerón ... le tilda de 'segundo Orcus' (Orcus antiguo)" dicendum est "Cicerón ... le tilda de 'segundo Orcus' (alter Orcus)" 
p. 91: ubi dicitur "inquitas (sic) aduersae partis" dicendum est "iniquitas partis aduersae". 
p. 92: ubi dicitur "quia  hominium est" dicendum est "quia hominum est". 
p.   108: ubi dicitur "Cicerón reproduce como infinitum quiddam" forsan potius dicendum sit " Cicerón reproduce como infinitum quoddam".

1.01.2015

Bonum omen fati

     Prima epistula noui anni MMXV, quam recepi, Latine scripta atque humanitatis plenissima est. Quod fortasse nihil aliud significet nisi amici mihi sint eique cari, sed animo fingere malo hoc quoque esse bonum omen fati:  
     "Dulcissime tua, cara Sandra, mihi afficiunt humanissima verba.  
     Dixisse Vergilium illud ex memoria crediderim: Omnia fert aetas, animum quoque. At sunt in nepotibus (qui ei certe defuerunt) fundamenta firmissima nobis, ut illud, quod aetatis gravitate fertur, aetatis redeuntis gaudio restituatur: animus tener et iucundus. 
      Toto corde exopto, Sandra, ut hic annus res novas et meritas tibi tuisque afferat".

Annum nouum MMXV faustum!

Imago ope lucis a fratre descripta hoc in loco

12.29.2014

Imperator

    Fabulam cinematographicam de argumento Romano modo inueni, dum per rete omnium gentium nauigabam, cui titulus est "Imperator". Quod inuentum non esset alicuius momenti nisi foret hac causa duplice, quia uidelicet actores et histriones (rem miram!) Latine loquuntur (non dicam utrum recte an perperam: sententiam uos ipsi dicite) necnon argumentum, ut solet, ridiculum inaneque non uidetur, immo serium graueque. Pellicula enim a Polonis (nisi fallor) facta partem narrat breuem uitae Marci Saluii Othonis, imperatoris scilicet qui Romae clauum tres menses tenuit anno 69 post Christum natum. Ecce summarium:



       Non omnia quidem bene auscultantur, praesertim cum aliquid uoce summissa dicitur, et nisi uersio Anglice scripta sub imaginibus praeberetur (atque etiam Polonice, nisi fallor, sed lingua haec mihi obscurior est), difficile esset uerba nonnulla aliquando intelligere. Nihilominus actores partes suas recte agunt et enuntiatio haud illepida esse uidetur, etiam non sit illa quae dicitur 'restituta'. Sententiam autem ultimam dicere nondum possum, nam pelliculam iterum spectare uolo attente. Postea fortasse plura addam. Interim en uobis tota digna uisu dies hos feriatos et otiosos Natiuitatis:




        Valete.
        

12.07.2014

De carmine quodam Michaelis ab Albrecht

      Ecce alterum munusculum mensis Decembris lepidum elegansque, quod uobis, lectores fideles, inuicem dono dare uelim et praesertim uni uestrum singulari, cuius nomen dicere non possum, quia nullum est. Carmen est quoddam quod, quamuis a me non compositum sit (quomodo possim pessima poetria!), in libro tamen continetur quem neque in Bibliothecis omnibus inuenire neque per rete omnium gentium electronice descriptum euoluere facile est. Fortasse quidem requiratis, lectores amici, quare id faciam, id est, quare ipsa aliquem obscurum donem carmine alieno. Certo scio: quia uolo et possum. Fortasse quoque conqueramini cur nouum non sit poema ideoque iam lectum. Vel immo fortasse flocci hoc faciatis, sed utcumque est, id perlegere mihi ipsi cum nouitati tum uoluptati fuit.
   Poema De Florida paeninsula inscribitur, cuius auctor est clarissimus Michael ab Albrecht*, professor emeritus, ut bene scitum est, Vniuersitatis Studiorum Heidelbergensis, qui inter alias in Vniuersitate Studiorum urbis illius Floridensis cui nomen est Gainesville, professus est anno academico 1986/87. Quae quidem uicissitudo fortunae in uita professoris Theodisci mihi nunc expromenda est, ut omnes intelligamus causam cur magister ille egregius ex terris frigidissimis septentrionalibusque Veteris Orbis oriundus laudes ac uirtutes cecinerit paeninsulae illius longinquae in Nouo Orbe sitae, ubi sol fere semper splendeat atque incolis surrideat fortunatis pariter ac nobis incolis Gaditanis Insulae Legionensis.
     Carmen concinne distributum est in nouenas strophas Asclepiadeas quae dicuntur tertiae, quae singulae constant ex Asclepiadeo uersu minore bis posito, quem sequuntur uersus Pherecrateus et Glyconeus. Quarum omnium maxime placet stropha tertia mihi, utpote quae animo ad uiuum fingere possim ramos barbatos canosque arboris illius natiuae supra quos auis canora digna miratu sine intermissu sonum edit modulatum dulcem extentumque uiridiscentibus campis. Vtinam imagines lucis ope captae penes me essent ad carmen tam uiuidum illustrandum, sed eis pro dolor careo propriis atque idoneiis, nam hanc apricam paeninsulam ideoque felicem numquam uisi nisi per oculos alterius:
Dum tellus patria est imbribus ac nive
victa et vincta, gelū tū sine, Flōrida,
     fēlix sōle renīdes,
          circumplexa sinū maris, 
flōrēns āzaleīs atque camelliīs
rūbrīs et niveīs et violāceīs,
     intacta et glaciālī
          saevīs flāmine ventibus. 
Iam cantantis avis dulce sonat melos,
iam campī viridēs, et foliī novum
     barbīs obsita cānīs
          ecce arbor decus induit, 
Fulget per nemora atque invia trāmitum
instar sōlis aquae fōns referēns simul
     quercūs, arva, domōsque
          caelī et caeruleās viās. 
Salvē, terra ferax largaque fontium!
Nōn aestāte gravī sōlibus ūreris,
     nam tē frīgore pascit
          argentī similis latex. 
Numquam pōma tuum dēficiunt solum,
aut lactūca novō grāmine sūcida,
     fēlix tū ter in annō
          rīdēs fructibus auctior. 
Nec, pagūre, marī nec, pelicāne, abes.
Piscis, sponte petis, crēdule, rētia.
     Nusquam lītus harēnīs
          albīs Ōceanī caret. 
Sīve, hospes, sequeris per nemora ālitēs,
seu magnum minitāns īnsidiīs genus
     indāgāre lacertae
          vis palmēta per āvia, 
Tū, cūpressus ubī stīpite mortuō
ornat stagna nigrō rōre silentia,
     magnum Pāna cavētō
          aestīvī nemoris deum.

________________________
*M. von Albrecht (1989). Scripta Latina. Accedunt uariorum Carmina Heidelbergensia dissertatiunculae colloquia, Studien zur klassischen Philologie Bd. 41, Frankfurt am Main-Bern-New York-Paris: Peter Lang, pp. 149-150.

12.05.2014

De fonte Gaditano


Sancta Electris tandem Gades aduenit


           
 Haicu hiemale:      
De Sancta Electride     

          Aquae fons fulget     
candidae caeruleae     
sub nigra nocte.    

12.01.2014

Editiunculae ad usum discipulorum


Editiones ad usum
discipulorum
     Hodie mensis incipit ille munerum atque donorum, quamobrem nihil magis idoneum mihi uidetur huic diei Kalendarum Decembrium quam lectores fideles donem proposito nouo. Quippe in pagina nostra nuper condita cui index Sal Musarum, magis in dies crescenti, nouam pagellam publicare decreuimus, in qua monstrentur editiunculae ad usum discipulorum a sodalibus amicisque Circuli Gaditani paratae.

      Aliae editiones quidem, quae illic uobis commendo, fortasse iam sint uobis notae, utpote quae olim in lucem a me ipsa editae sint hoc in scriptorio, aliae autem nouissimae sunt, sicut Quartum capitulum fabulae a Michaele von Albrecht pervenuste fictae, cui index 'De Simia Heidelbergensi' (auctoris uenia impetrata), de qua fabula unum et alterum commentarium quondam iam hoc in loco scripsi, uel etiam Erasmi Colloquium de iuuene et Echo, utrumque a Iarcio nostro explanatum atque illustratum. Nouas autem alias paramus, quae speramus fore ut studium maximum moueant uestrum.

       Haec pagella ficta est quasi iter litterarium per saecula, nempe inde ab Antiquitate usque ad saeculum uicesimum primum, quia, ut bene compertum habetis uos omnes, lectores candidi et prudentes, lingua Latina non est antiqua tantummodo. Homines docti per saecula Latine scribere numquam destiterunt et immo inter se loqui pergunt. Si id uehiculum conscendimus, libros Latine per saecula scriptos euoluere possumus de multis disciplinis.

          Agite ergo, lectores sermonis Latini cupidi! Conscendite nobiscum uehiculum temporis! Hodie enim dies optimus est ad iter hoc faciendum.

11.22.2014

De Republica Litteraria


    Hebdomades in Academia progrediuntur taediosae, nam hos priores menses anni academici plura pensa grapheogratica quam institutoria mihi sunt. Quamobrem nisi foret propter dies Mercurii et Iouis, quibus sessionibus et colloquiis iucundissimis fruar horas matutinas cum discipulis et sodalibus, potius quam Philologiae Classicae mihi uideretur operam dare aliis negotiis alienissimis a studiis Humanitatis. 
      In una enim harum sessionum iucundissimarum legere coepimus quandam commentationem "De Reipublicae Litterariae originibus" anno 1861 Bonnae editam, auctore Constantino Schlottmann, quam Iarcius noster nobis adtulit ad eam legendam et rimandam. Cuius libri sententia prima est haec:
Rempublicam litterariam cum Vlrico Hutteno id genus commercii sodalitiique dicimus, quo diuersarum terrarum gentiumque eruditi homines inter se coniuncti sunt. 
     Primus qui locutionem 'Reipublicae Litterariae' usurpauerit, dicitur esse  Franciscus Barbarus anno 1417 in quadam epistula ad Poggium Secretarium Apostolicum de inuentis quibusdam Codicibus:
Quos autem orno? Eos nempe qui huic litterariae Reipublicae plurima adiumenta atque ornamenta contulerunt.
      Mirum quidem est quot et quanta opera, quanta numquam in aliis aeui spatiis, Respublica haec inde a saeculo decimo quinto usque ad saeculum undeuigesimum tantorum diuersarum terrarum gentiumque eruditorum hominum ope atque ingenio prodiderit, quae omnia uidelicet coniucta sunt uno eodemque sermone, nempe Latina lingua. Et inter hos homines eruditos adest ille qui, ut supra retuli, Rempublicam litterariam uerbis appositis descripsit nescio adhuc in quo eius omnium operum quae reperiri potuerint (Lipsiae 1861), nam multa et diuersa scripsit:
Volumen I:  Index Bibliographicus Huttenianus.
                        Epistolae et documenta quae ad annos 1506-1520 pertinent
Volumen II: Epistolae et documenta quae ad annos 1521 et sequentes pertinent.
Volumen III: Poemata cum corollariis. [Nemo p.106; Triumphus Capnionis p.413]
Volumen IV: Dialogi Huttenici et Pseudohuttenici [Pasquillus in pp. 465 et ss.]
Volumen V: Orationes et scripta didascalica cum corollariis [De Guaiaci medicina...; Flosculi].
       Primum didici nomen Vlrici Hutteni siue Vlrichi ab Hutten, dum de operibus Pauli Ricii medici Israelitae inuestigabam abhinc aliquot annos. Opusculum enim Huttenianum exstat De guaiaci medicina et morbo Gallico (Parisiis 1519; vol. V, p. 397) inscriptum, quod epistulas continet ab utroque (nempe a Huttenio Ricioque) conscriptas, quibus lectis alia opera Hutteniana quaesiui et didici maioris ponderis, ut puta Triumphus Capnionis -id est Iohannis Reuchlin- (1514) necnon Epistulas Obscurorum Virorum (1515-1517), in duo uolumina redactas (editio Hispano-Latina anni 2008 exstat), quorum alterum refertur ab Huttenio scriptum magna ex parte idque iocose in inimicos Capnionis. 
       Vbinam operum Huttenianorum inueniatur descriptio illa  Reipublicae litteraria supra memorata, adhuc, inquam, quaero indefessa. Sed interim alios locos scriptos reperio iucundissimos, sicut hoc colloquium salsum, cuius nondum pro certo habeo quis auctor sit, nam Huttenius eques Germanus non uidetur esse qui Dialogus nouus et mire festiuus, ex quorundam uirorum salibus cribatus, non minus eruditionis quam macaronices amplectens ca. 1519 exarauerit, nam in editione Teubneriana anni 1869 leguntur haec: "Gallicismis, ut Germanismis epistolae obscurorum uirorum scatent, hic dialogus refertus est, quod, quamuis ad auctorem explorandum et ad ipsum dialogum recte interpretandum magni ponderis neque minus manifestum sit, tamen nemo quem sciam, obseruauit. In Belgis atque in ipso fortasse Lovanio scriptas esse has apinas crediderim".  

Imago sumpta hinc

      Vtut est, hic dialogus salsissimus in lucem editus est plerumque in calce Epistularum obscurorum uirorum atque inter collocutores eminent non solum nomina Capnionis siue Reuchlin sed etiam Erasmi illius Magni, quem "grossum infamem" appellat Magister Ortuinus hoc in colloquio macaronico atque erudito. Si forte sodalibus Circuli Gaditani arrideret, eum legere uiua uoce possimus in sessionibus continentibus.
      Ecce epigramma ad lectorem in fronte dialogi, cuius litterae I.A.B. uidentur ad Ioannem Alexandrum Brassicanum referre, quocum etiam tibi, lector candide, ipsa ualedicere uolo usque ad commentarium proximum:

Epigramma I.A.B. ad lectorem    
Aspice quam lepidis salibus liber arteque docta
      Detegit hic mentem, facta refertque uirum,
-Quis linguae gerris mos est maledicere musis,
      Musis quique mouent bella cruenta sacris-,
Moreque Democriti risum dabis ipse solutum
      Et leges optatos, lector amice, sonos.

10.28.2014

De die natali cuiusdam homuncionis uitrei


     Hodie annus quingentesimus quadragesimus octauus agitur, ex quo Desiderius Erasmus Roterodamus dicitur natus esse. Cuiusnam autem hoc refert? Fere nullius procul dubio. Nam si nomen Erasmi hodie proferamus, in mente plerorumque et maxime iuniorum tantummodo ueniet imago stipendiorum Europaeorum istorum, quorum ope discipulis licet peregrinari toto Vetere Orbe, etiamsi non sine minima difficultate propter penuriam ipsius stipendii.

    Sunt autem nonnulli (homines sane eruditi), qui merito celebrent diem natalem illius uiri, qui tot tantaque opera -colloquia nempe, epistulas, annotationes, carmina, apologias, declamationes, encomia, orationes, progymnasmata, precationes, responsiones et ita porro- nobis reliquit sermone antiquorum Romanorum uiuide scripta saeculo sexto et decimo. Quorum quidem memorum alium inueni partes agentem ipsius Erasmi (rem miram!), qui sibi ipsi gratuletur usurpans loquelam, qua dubito quin Roterodamus ille umquam scripsisset:


  
     Alios quoque offendo, qui linguis uernaculis (praesertim Anglice et Hispanice) memorant sententias insignes, quas auctor Laudis Stultitiae ad memoriam posteritatemque prodidit:



    Bene scio non omnes linguam pulchram Erasmicam intelligere fortunatos posse (uae uobis amantibus miseris, utpote qui non ualeatis!) ideoque eis necesse est magna opera quae exstant Roterodami euoluere per interpretes haud semper locupletissimos.
      Quamobrem ego hodie diem celebrare natalem Erasmi cupio uiua uoce atque uobiscum lectoribus candidis et humanitate praeditis compartiri quaedam eius uerba, quae, ubi primum offendi, perpetuo animo meo fixa manserunt:
   

Erasmi epistula nuncupatoria editionis Naturalis Historiae ad Stanislaum Turzo (Basileae 1525)


     Quae uerba legenda sunt uobis una cum his, quae ille homo et clarissimus et humanissimus exarauit annos nouem et sexaginta natus, uno uidelicet anno ante quam de uita decessit:


“Erasmus Rot. Bartholomaeo Latomo s.d.” (Basileae, 24 Augusti a 1535).


10.14.2014

Dono dedit dedicauit

  Hodie mane dum per andrones bibliothecae academicae ambulabam quaedam lexica quaerens, casu annotationes has manu scriptas, quas nunc hoc in scriptorio uobiscum compartiri uolo, offendi, et casu inquam offendi, quoniam libri, qui annotationes has inopinatas continent, in forulis domesticis mihi in promptu sunt, ideoque alii erant libelli quos ipsa quaerebam. Sed ubi primum oculi mei eos uiderunt, manus uitare non potuerunt sumere unum (uaria quidem exemplaria eiusdem editionis in pegmatibus exstabant) et illum ipsum quod tenui, scriptum occultabat hoc prima in pagina:

     Exemplaria sunt, ut uidere potestis, duo seriei librorum "Lingua Latina per se illustrata" nuncupatae, cuius partes prima atque altera quibus indices sunt "Familia Romana" et "Roma Aeterna", condunt uerba ab ipso Ioanne Ørberg manu scripta anno 2005º, ubi Facultatem Philosophiae et Litterarum Vniuersitatis Gaditanae uisitauit mense Aprile:


"Ørberg Gaditanos visit" anno 2005

10.12.2014

Haicu alterum autumnale

Die 6 m. Octobris                                            (Kyodo News/Ap/Lapresse)





Haicu de monte Ontake

ascendunt montem
formae uersicolores
cinericium

10.11.2014

De prospectu triplici


     Beatam esse et fortunatam me saepe puto, utpote quae forte circa me inuenerim homines uel optimos et eruditissimos saeculi nostri, quorum nonnullorum amicitia magisterioque ita fructa sum, ut omnia quae tot tantaque eorum gratia didicerim libens (et non solum de disciplinis diuersis inquam, sed etiam de humanitate), numquam sola ipsa nancisci potuissem. Sed simul uitare nequeo capere quendam maestitiae sensum, quod homines huius farinae animaduerto induere (nescio utrum uolentes an nolentes, inscientes an scientes) pressam tunicam ex panno quodam crudeli peruersoque confectam necnon galeam de corio mendaci leuigatam. Sed fortasse fallar male prospiciens, fortasse ei non sint qui ingrediantur sic induti, sed ego ipsa sim quae incedam tunicam et galeam gerens illius materiei. Vel potius optima discipula facta sum.